JetBlue & (Dunkin) Donut

 

เจ็ทบลู กับ ดันกิ้นโดนัท

เมื่อไม่นานนี้ได้มีโอกาสนั่งเครื่องของสายการบินเจ็ทบลู (JetBlue) จากซานฟรานซิสโก ไปวอชิงตัน ดี ซี — ทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นไฟลท์บินตรง แต่ก็อยากลอง เพราะได้ยินชื่อสายการบินนี้มานานแล้ว ไม่เคยได้ขึ้นซักที เพราะเค้าบินไปไม่กี่ที่จากฝั่งตะวันตกของอเมริกา

ก่อนจะเข้าเรื่องที่จั่วหัว อยากจะเล่าประสบการณ์ที่รู้สึกกับ JetBlue ก่อนนะคะ

คนที่ขึ้นเจ็ทบลูจากซานฟรานฯ ต้องเผื่อเวลาหน่อย เพราะ เกทมักจะอยู่ปลายติ่งสุดของเทอร์มินัล ใช้เวลาพอสมควร กว่าจะไปถึง แล้วสมัยนี้พอรวมเวลาตรวจตรงเซเคียวริตี้แล้ว เผลอๆ สองชั่วโมงเลยนะคะ

พูดถึงเรื่องนี้ก็มีเรื่องตื่นเต้น ไฟลท์ของฉันที่เลือกออกเช้ามากกก คือ หกโมงเช้า — ก็เลยไปนอนบ้านเพื่อน แล้วขอเค้าไปส่งที่สนามบินตอนเช้า โดยจอดรถไว้บ้านเพื่อน เพราะจะไปนานอยู๋ — ปรากฏว่า เพื่อนมีลูกเล็กๆ พอจะออกมาลูกร้องตาม กระจองอแง — ที่กะว่าจะออกตั้งแต่ตีสี่ เลยกลายเป็นตีห้า — ลุ้นแทบแย่ว่าจะทันมั้ย นั่นก็เปราะนึง

พอไปถึง ผ่านที่ตรวจเสร็จ นึกว่าจะง่าย โอ้โห เห็นเลขประตูแล้วแทบเป็นลม –

ด้วยความที่ขนอุปกรณ์ถ่ายรูปและคอมพิวเตอร์และสายสารพัดสายไปด้วย แม้ว่าเจ็ทบลูจะให้เช็คกระเป๋าฟรี แต่ก็ไม่ได้เช็ค จึงต้องลากแบบหนักแสนหนักไปด้วยค่ะ — เหงื่อซิก แม้จะเป็นเวลาเช้าตรู่ของซานฟรานฯ ที่ปกติจะทำให้หนาวสั่นก็ตาม

ไปถึงเกทพอดี๊กับผู้โดยสารกลุ่มสุดท้ายกำลังถูกเรียกขึ้นเครื่องพอดี — ถ้านึกภาพตามแล้วละก็ จะได้ภาพของคำว่า “กระหืดกระหอบ” ผสมกับ “อิลุบตุบตับ” เชียวค่ะ

กว่าจะลากกระเป๋าสามใบ ถูลู่ถูกังขึ้นไปบนที่เก็บเหนือที่นั่งได้ ก็เล่นเอาหอบแฮ่กๆ — แต่พอนั่งลงรู้สึกดีมาก — ที่นั่งของเจ็ทบลูกว้าง แล้วก็มีจอส่วนตัว อืมมม รู้สึกดีแล้ว

สักครู่พอเครื่องขึ้น และรักษาระดับได้ พนักงานต้อนรับบนเครื่อง (น่ารักมาก) ก็เริ่มเสริฟ เครื่องดื่ม — ถึงตอนนี้ โอ รู้สึกขึ้นมาเลยว่า กาแฟหอมๆ ร้อนๆ ซักถ้วย จะทำให้อะไรๆ ดีขึ้นมากๆ เลยทีเดียว

แล้วก็ต้องแปลกใจที่เห็นแก้วนี้ค่ะ “dunkin donut” โอ้วววว ไม่ได้เห็นมานานแล้วนะ (เพิ่งมารู้ทีหลังว่า แถวแคลิฟอร์เนีย และ ซานฟรานซิสโก ไม่ค่อยมีนะ)

ขอบอกว่า เป็นกาแฟบนเครื่องบินที่อร่อยที่สุดในชีวิตเลยค่ะ — จะด้วยอะไรก็ไม่รู้ — แต่ว่ามันเป็นกาแฟถ้วยที่เพอร์เฟคท์ที่สุดจริงๆ

แต่ก็ไม่ค่อยได้คิดอะไรอีก — ตอนนั้นไม่รู้ว่า ร้านดันกิ้นโดนัทเกิดขึ้นที่บอสตั้น และ เจ็ทบลูก็มีสำนักงานใหญ่ที่นั่น — เอาไว้ได้มีโอกาสกลับไปบอสตั้น จะไปตามล่าหากาแฟที่ดูดาษดื่นแต่กลับเป็นเพชรในตมอีกนะจ๊ะ 😀

“ชีวิตจะเป็นยังไง ก้าวไปข้างหน้าอย่าหยุด”
Keep on Travelling…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *