San Francisco City Walk – The Mission

Stroll along the Mission’s wide avenues and you’ll be struck by the profusion of taquerias, pupuserias, produce markets, Salvadoran bakeries, salon de bellezas (beauty salons), discount stores and check-cashing centers that post rates for wiring money to Guatemala and Nicaragua — all evidence of the Central American and Mexican families that have been settling the Mission en masse since the 1950s. 

You’ll also notice plenty of cafés, thrift shops, used-book stores that cater to the college grads, artists, activists and other alternative types that have historically been drawn to the Mission.

   The Internet boom brought on heavy gentrification — trendy restaurants and boutiques blazed in, rents shot up and many Latinos and artists were displaced by the influx of highly paid young professionals. Today, there’s an interesting mix of places that survived the changes and new arrivals that are trying to make the Mission home. The mission is also known for extensive street arts scene that can be seen on almost every corner. The two major spots of the Mission are 16th Street & Valencia, and 24th Street & Mission — both have BART stations. I took bus No. 22 from Fillmore to 16th and Valencia. จากฟิลมอร์ เราจะต่อไปย่านมิชชั่น (เรียกตามชื่อของ มิชชั่นโดโลเรส ที่เก่าแก่ที่สุดแถบนี้ แต่ไม่ได้เข้าไปค่ะ) เพราะอยากไปถ่ายภาพอาร์ตตามกำแพงแถวนั้นมานานแล้ว นั่งรถเมล์สาย 22 จากฟิลมอร์ไปลงตรงแยกถนน 16 กับ วาเล็นเซีย พอไปถึงก็เหมือนกับหลุดเข้าไปในอีกโลกหนึ่งอย่างสิ้นเชิง ย่านนี้แม้ไม่หรูแต่ดูมีสีสันไปซะทุกมุม (เลยถ่ายแหลก 555) ความเก่า และร่องรอยของสีสันบนตึกเดิม ล้วนเต็มไปด้วยเรื่องราว ย่านนี้ก็มีการเปลี่ยนแปลงมากมายเหมือนกัน สามสี่ปีให้หลังมานี่ ย่านนี้มีร้านอาหารกิ๊บเก๋ หรืออาจไม่เก๋แต่อร่อยและดังมาตั้งเยอะแยะมากมาย โดยเฉพาะทาเกเรีย (ประมาณร้านข้าวแกง) เม็กซิกัน เอลซัลวาดอร์ และชนชาิติละตินอื่นๆ มากมาย รวมถึงจีน เปรู เยอะแยะ แถมยังมีร้าน บาทเดียว โรงจำนำ ร้านโชว์ห่วยมากมาย เรียกได้ว่า เป็นสวรรค์ของคนชอบถ่ายภาพสตรีทอย่างมาก แม้ว่าต้องระวังตัวหน่อย คนดุ (มีคนขายของแบกะดินอยู่ตรงหน้าร้านแลกเช็ค ที่ไม่ยอมให้ถ่ายรูป ของต้องขโมยมาแหง — ลืมตัวไปต่อปากกะแก แล้วนึกได้ว่าเฮ้ย ถิ่นเค้า แล้วเลยรีบเดินจากไป อิอิอิ) ตามซอกซอย มีศิลปะเยอะแยะ แต่ต้องมองพื้นให้มาก อาจเจอกับระเบิดอุนจิได้ง่ายๆ หลังจากเดินมาทั้งวัน กำลังจะกลับบ้าน เพราะขาลากเต็มที เหลือบไปเห็นทาเกเรียร้านห้องแถวติดกับสถานีรถ BART คนเข้าแถวยาว ก็เข้าไปเมียงมอง เป็นคนไม่ชอบกินบูริโต้ (ข้าวผสมเนื้อ ถั่ว sour cream ข้าว ฯลฯ) แล้วอย่างอื่นๆ มันก็ใหญ่เหลือเกิน มองไปมองมา เอาน่ะ ลองดีกว่า สั่ง ทาโก้ มาสองอัน อย่างกรอบใส่เนื้อสเต็ค (ที่เรียกว่า คาเน อาซาด้า) sour cream กับผักสลัด กับอย่างไม่กรอบ ใส่ไก่ ผักชี หอม แล้วก็ราดซ้อส ทานกับ ทอร์ทีย่าชิปส์ กับ ซัลซ่าเผ็ดๆ กลั้วด้วย ฮอร์ชาต้า (นมเย็นเม็กซิกัน ทำด้วย นม ข้าว วานิลลากับซินนาม่อน) อร่อยมากกกกกก ลืมโลก พอออกจากร้านมาได้ทันชมดนตรีสดกลางถนน แถมมีคนเต้นแจมเป็นที่สนุกสนาน เป็นวันที่คุ้มค่าจริงๆ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *